DON'T HATE, APPRECIATE.

this thank you note is what i wrote after the elections, no need to further explain, just read :*



"ang bobo ng CAS"
*facepalm tapos iyak....

ganyan ang eksena ko matapos malamang hindi si Boss ang nanlong presidente sa aming kolehiyo.

Ang pagtakbo sa council ay isa sa pinakamalaking hamon na tinggap ko sa buhay ko, not once, not twice but THRICE. oo tatlong beses, walang panalo.

I'm not sad nor mad of what happened kasi para sakin God has reasons.

Every february humaharap ako sa tao, naglalove love love para iboto, alam kong may hangarin ako, may kakayanan at gusto ko ng pagbabago. ang matalo ng isang beses ay masakit na, ano pa kaya yung tatlo? pero sa totoo lang hindi ko kinakahiya ang pagkatalo.

hindi naman porket natalo ka sa election incompetent ka na. may ibat ibang level ang isip ng tao. may ibat ibang dahilan sila ng pagboto.

DON'T HATE. APPRECIATE.

sabi ko nga kanina hindi ako galit sa nangyari :)

naapreciate ko ang bawat boto, nagpapasalamat ako sa lahat ng tao na nagtiwala at nagshade ng letter P sa posisyon ng vice president sa CAS.

naapreciate ko ang kalaban ko si Harry, isa siyang tunay na gentleman. napakabait niya at nagpapasalamat ako na siya ang nakalaban ko sa huling election na tinakbuhan ko. isa rin si harry sa dahilan kung bakit kampante ako na natalo ako sa posisyon bilang presidente, alam ko kasi na mabait si harry, maganda ang ugali niya.at isa sa katangian ng isang leader ay ang may respeto sa kapwa.

naapreciate ko ang tapang ni Boss. ang faith niya kay God. ang passion niya to serve at higit sa lahat ang kind and humble heart ni Boss. dahil sa kanya kaya ako umiyak kagabi, gusto ko siyang manalo, kahit hindi na ko (taraya parang teleserye ahaha) pero totoo, kasi alam ko na Boss is just perfect for the position.

naapreciate ko ang buong PAMANA. sila ang pamilya ko :') sa tatlong taon kong pagtakbo lagi silang nasa likod ko. sumusuporta at naniniwala sa kakayahan ko MAHAL NA MAHAL KO ANG PAMANA :) hindi ako magiging ganito kundi dahil sa kanila. sa PAMANA ko nalaman ang pasikot sikot ng buhay pulitika, sa pamana ko nalaman ang true definition ng pagkakaibigan at sa pamana ko naramdaman ang totoong saya ng pamilya :')

babawiin ko nalang ang hate statement na bobo ang CAS. una sa lahat hindi 100% ng population ang bumoto may 40% lang yata so wala ding kabuuan, maaring ang 60% ay wala lang pakialam, hindi rin naten alam kung samin pala ang 60% haha :D hindi bobo ang CAS, maaring bulag pero hindi bobo :)

ginawa ko lang naman ang post na to para magpasalamat sa inyo.
SAYO na nagcriticize sakin- thank you at natuto kong iaapreciate ang constructive criticism,

SAYO na bumoto sa kbilang partido- atlis naging parte ka ng eleksyon, desisyon mo yan susuportahan nalang kita.

SAYO na nanalong council, hindi na tayo magkakalaban dito. congratulations sayo, may position ka na, sana pagbutihin mo. at palagi mo sanang tandaan na ang pagiging leader ay nangangailangan din ng respeto hindi lang sa mga naniniwala sayo kundi pati sa mga kalaban mo.

SAYO na naniwala sakin at bumoto, pasensya na hindi tayo nakaabot. pero salamat pa di hindi naman kita bibiguin :)

SAYO na naniniwala pa din na ako dapat, mag move on nalang tayo at pumunta sa batallia royale! yeah :P

at SAYO na nagbabasa nito, maaring madagdagan ang haters ko o marealize mo na tapos na ang election time na ng pagpapasalamat sa Kanya. :) thank you.

tapos na ang election, time to move on for everything happens for a reason. love love love ♥

School shiznits. 02: Di madali ang MassCom tangina niyo.

Medyo ginaganahan akong dumaldal about sa school sa araw na ito. HAHA

Para sa maikling kwento, I'm a 3rd year broadcasting major dito sa Harvard. (lakas hahaha) Yes, mag oojt na ko sa summer. HINDI AKO EXCITED. Sa katunayan hindi ko pa inaasikaso yung requirements for OJT. Hindi ko alam, tinatamad ako.  Tinatamad ako kasi hindi ko na alam kung anong gusto ko,

Nung bata ako, gusto ko maging doctor, tapos lawyer, tapos nurse, tapos nag enroll ako ng MassCom, very related naman di ba?

Udyok to ng mga teacher ko nun e. Sinunod ko naman kasi gusto ko din naman yung mga gagawin. Totoo nga, minahal ko ang buhay MassCom, kaya kung sino mang magsasabing MassComportable sa bahay kameng mga MassCom. Fuck you po.

Hindi madali, Mahirap. Pero Walang Katumbas na Saya ang pagiging MassCom student. Hindi mo naman kakailanganin ng mathematical equations, scientific methods at kung ano pa man. Pure Creativity, Sipag, Tiyaga, Baon sa School, Kapal ng muka at Passion. ayan lang ang kailangan. Simple di ba?

Mahal ko ang course ko. Pero hindi ko pa din alam kung anong gusto ko.

Gusto ko maging director, scriptwriter at DJ. Pero hindi ko alam kung anong nangyayari sakin ngayon. Marami akong iniisip, akala nila tinatamad ako pero tinatamad talaga ako. hahahaha kidding aside, hindi ko pa talaga alam saan ang punta ko.

iniisip ko na kasi ang natitira kong 1 year sa school, papasa kaya ako sa thesis? maganda kaya yung mapipili kong elective? Malilista ba ko sa list of graduates? Maganda kaya kalalabasan ng creative shot ko?

Bwiset.

School shiznits.

recently i turned 18, young, wild and LEGAL. i am so thirsty before to reach this age, kasi it feels so cool. magiging legal ka na sa mga bagay bagay. Yosi, inom and endless gimmicks. Life right?  Pwede ka na nga din mag asawa e. loljk

I may be excited. But it's more like i will miss a lot of things, my childhood in particular. my teenage days.

Usapang school muna, punyeta dati kumakamot na ulo ko sa dibayded by term ng division. eh ngayon pati letters included na sa mathematical equation. A=bx + 12, shit di ba? ang sakit lang sa ulo, lalo na sakin na ayaw ng math kaya nga ako nag masscom e? hihi.

Sa science naman yung living things dati keri lang sakin, e pucha ngayon pati chemical components ng uod aalamin mo e. Pakshet lang. Pakshet lang talaga.

O sige usapang GMRC, Religion, Christian Living. nung bata ako takot na takot akong magmura, gumawa ng masama, and all that shit. ngayon? tangina lang kahit professors mo sa ganyang subject nagmumura e. pano mo seseryosohin?:)

Napakadaling pumasa sa elementary, bigyan lang ng mami mo ng ulam si teacher sureball ka ng may spot sa top 10. sa highschool madali lang din pumasa, kopya kopya lang tamad naman kasi magcheck sila ma'am at sir. mas gusto pa nilang magchikahan. Pero ibahin nio yung usapan sa college..

Sa college, may sarili kang buhay. Pumasok ka kung gusto mo, kung ayaw mo naman wala silang paki. Ikaw ang may hawak ng oras mo. Piliin mo yung mga subjects na gusto mo, kung gusto mo nung Tanduayice101 ok lang, o kung gusto mo ng MarlboroLight56N ook lang din. Pero walang sisihin kung mapag iiwanan ka. Sa college kasi tinuturuan tayong maging Professionals, desisyon mo na kung kakaririn mo.

Ang nakakainis lang dito, hindi na tayo elementary at highschool. Wala na dapat libro! Joke :P

naniniwala kasi ako na hindi mo matututunan sa 4 na sulok ng classroom na may aircon na bulok ang lahat ng kailangan mong baunin kapag natapos mo na ang college. So why limit your learnings in a hardbound, boring, small fonts and typo errored books? dont get me wrong. bookworm ako. kung gano ko kamahal ang Paris, sumunod na dun ang libro. Ang sakin lang, Kung gagamit din naman ng libro para sa isang subject, wag naman abusuhin. wag naman iasa sa author ang ituturo mo, wag naman maging redundant, nababasa na nga ng mga studyante sa libro ee, irerecite nio pa. sir/ma''am anong peg? Parrot? >:)

Obserbasyon ko lang to bilang isang studyante. hindi naman siguro masama di ba? constructive criticism kumbaga :) kasi mas okay sa allright naman talaga kung based on your own experiences naten nirerelate ang mga tinuturo naten sa mga estudyante. Konting consideration, mahal mahal ng binabayad nila e. penge naman ng worth it learnings :)

kaya ako love ko ang Practitioners na professors <3 may favoritism? ahaha

DELETE FROM HEART: ERROR

kaya mo yan isang araw pa lang eh, gawin mo na yan araw araw 

wala pa sigurong isang minuto ng mabasa ko to. kakatulo lang nga ng luha ko eh :') masakit pala kapag totoo na.

we started like typical couples. except siguro mabilis yung samen. One day lang. Walang ligawin. pareho kasi kaming hindi naniniwala sa courtship, makikilala mo naman talaga yung totoong ugali ng isang tao kapag kayo na.

Sa loob ng 2 years and 10 months, siya ang pinakamahalagang tao sa buhay ko :') literally? umikot nga sa kanya ang mundo ko. naalala ko nung unang anniversary namen, 1 week naming sinelebrate! HAHAHA week-long parang artista lang. pero un ang pinakamasayang linggo ko. bukod sa pagbili ng cake, ice cream, movie marathon at sandamakmak na picture taking, pinakamaganndang regalo niya sakin ay yung nag plano kami ng future.. akala ko nga magkasama kami sa future ko eh, hindi na pala :|

nung hinwakan niya ko habang naglalakad kami sa walls ng intramuros akala ko hindi na niya ko bibitawan. akala ko lang pala yun.

nung sinabi niya sakin na hindi na kami maghihiwalay, joke lang pala yun.

nung binuo ko na yung mga pangarap ko kasama siya, wala lang pala yun. akala ko kasi kami na :(

honestly? hindi ko alam kung anong nangyari samen. hindi ko din naman alam pano ko iddescribe. ganito nalang, para kaming mga pasahero ng LRT. dati sabay kami bababa ng Central station. ngayon? pa-monumento siya, pa-baclaran ako. sabay man kami sumakay, magkaiba naman kami ng pupuntahan NGAYON. syempre pinilit kong itago sa lahat ng kakilala namen yung totoong estado naming dalawa. sabi ko nga sa sarili ko "kaya ko 'to mag-isa" 


ang hirap labanan nung lungkot, ang hirap tanggapin nung totoo. ang hirap magsimula ulit, knowing na ako nalang mag isa,wala na kong kasamang magsimba, katext hanggang umaga, kaambagan kapag bibili ng damit o kakain sa fine dining. wala na siya, wala ng kami, wala na lahat. punyeta napakahirap naman pala :/ araw araw pa to?

si BUBBLES, si KHARLO, si LOLO si MICHAEL

bata pa 'ko nun mga 8 yrs. old palang. Ang lakas nung ulan, signal no.9!
 nakita kong may tuta sa labas ng bahay namen, ngumingiyaw naiwan yata nung nanay niya. Nakalagay pa siya sa basket may locket sa tabi na may nka engrave na pangalan, "bubbles".
si bubbles ang unang una 'kong pag-aari. askal xang mukang chihuahua, color brown tapos brown din yung mata.Tuwang tuwa ako nun pag sinisira niya yung mga tsinelas sa gate namen ang cool kasi! feeling ko anlakas niya :) tinatabihan ko pa yun matulog, pag nasa sala xa, dun din ako. isang tanghali binigyan ako ng daddy ko ng 500 pesos, bilin ko daw kahit anong gusto 'ko. inaya ko agad si mama bumili nung bagong labas na sapatos, yung may gulong?
Paslide akong umuwi nun sa bahay namen gamit ung may gulong kong rubber shoes kapalit pla nun yung pinakauna 'kong pag aari, si bubbles. askal syang mukang chihuahua, color brown tapos brown din yung mata.
iniyakan ko yun hanggang mag 9 yrs old ako. 10...11...12... first year high school.


Mugto pa din yung mga mata ko kapag naalala ko si bubbles. pero ang mga bata plang kaidad ko nun iba ung iniiyakan.Si "kharlo" yung pinakapogi 'kong kaibigan, amputi nun tapos lageng naka-gel andumi lage nung polo niya kakalaro. mas matanda siya sakin ng dalawang taon pero parehas kaming isip kinder. Kay kharlo ko natutunan yung mga bagay na hanggang ngayon dala dala ko pa din sakin. Tinuruan niya 'kong maghugas ng kamay, bago at pagkatapos naming kainin yung baon ng classmate namin. tinuruan niya 'kong magsabi ng "PLEASE" sabi niya sabihin ko daw yun lage kapag my papabili 'ko. higit sa lhat tinuruan niya ;kong wag magmura, magmahal ung natutunan ko sa kanya. Umalis at nag aral ng pagpipiloto sa ibang bansa si kharlo. Yung pinakapogi 'kong kaibigan, amputi nun tapos lageng naka-gel, andumi lage nung polo niya kakalaro.

Dun ko nalaman laht nga pala ng bagay may katapusan. Mapapasay ka saglit peo saglit lang wala na din agad yung saya .. para kang nagskating,. ang saya mong nagsslide tapos madadapa ka, may sugat. nandun pa din yung saya pero yung sakit may marka.

hindi ko iniyakan yung pagkawala ni kharlo, iniyakan ko yung pagkawala nung kaibigan 'ko. umiyak ako sa bisig ni "lolo" yung lolo'kong matapang pero payat tapos malaki yung leeg. Nag-iisa siya. siya lang ung payatot na siga. takot ako sa kanya pero mahal na mahal ko siya. pag pinapagalitan ako na mama ko nun pinapagalitan din niya yung mama ko :D siguro nga mali yun pero sa isip ko nun tama yun . ganun nman yata talga, nakikita natin yyung mali kapag tayo yung tama pero hindi natin nakikita yung tama pag tayo yung mali.

Sa tuwing pagmamasdan ko si lolo,napapansin ko kagad yung leeg niya.anlaki kasi nun, yun pala sakit yun. may goiter si lolo. si lolo ang laging nagpapaalala sakin sa kahalagahan ng edukasyon. sabi niya wag na wag daw akong aabsent. pero sinuway ko si lolo. pumunta ko nun ng sm tapos binilan ko xa ng card yung may nakalagy na "for the best lolo" . gusto kong gumising sa bangungot na nkita ko nung pumasok ako sa kwarto niya.si lolo ko? payat, hindi buto ... para kong tumitingin sa mummy. di nagsasalita, lubog yung mga pisngi tapos kitang kita sa mga mata niya yung lungkot. gusto 'kong umiyak pero sabi ni lola wag daw baka daw malungkot lalo si lolo, nakayuko kong inabot sa kanya yung dala ko. di ko na napigil nung nakita kong ngumiti siya sakin at pautal na sinambit ...

ingat ka apo ...

namatay si lolo ng hindi kami nakakapagpaalam sa isa't isa. umiyak ako, umiiyak ako.. kapag naalala ko si lolo yung matapang pero payat tapos malaki yung leeg.


natuto tuloy ako dapat pala hindi give and take pag nagmamahal, dapat pala hindi manghihingi ng sukli.


dalaga na 'ko nun, mga 16 yrs. old na. ang init kahit gabi 78 degrees na. nakakaita ako ng lalaki sa tapat ng bahay namin, may suot na necklace tapos may naka-engrave "michael"

ang buhay mahalaga ang buhay

kakagising ko lang NANAMAN.
ganito 'ko bago magsulat, jumble jumble yung mga topic sa utak ko. parang sinasapak ako para pumikit. angmaganda lang dun pagdilat 'ko kala ko patay na ko kasi langit agad yung natatanaw ko. dito kasi ko sa rooftop ng bahay namen naglalatag ng kabaong.

yung rooftop namen palasyo 'ko yun. dun ako naglalasing sa pikit, dun ako humihithit ng hikab.
dun ko din kinakanta yung ambisyon 'ko, dun ko sinasayaw yung katotohanan :)

hindi ko lubos maisip kung bakit sa kabila ng paglobo ng populasyon, humahabol naman sa kanya yung death rate. panu ba naman? ambabata nung mga nabubuntis kagad. ambabata din nung mga namamatay agad ...

naalala ko nun bago ko grumaduate ng high school,may batchmate ako na sa sobrang excite (cguro?) grumaduate di na nakapaghintay kaya niregaluhan nya yung mga magulang niya ng death note. araw bago mag graduation? libing niya...

nakakainis isipin na siya yung nagdesisyon ng kapalaran niya.(syempre mas nakakainis kung ako magddecide db? lol) nagmartsa sya papunta kay kamatayan ng ganun ganun na lang.

ni hindi niya naranasang magbayad ng bahay at lupa para sa tuition fee.
hindi niya naranasang pumasok sa klase ng mugto yung mata kasi nkipagtxtmate sa iba yung kachat niya.
hindi niya naranasang masampal ng nanay kasi umuwi siya ng maaga,mga alas dos ng madaling araw.
hindi niya naranasan lahat ng SAYA...

kung iisipin namin maigi (kaming dalawa kung nbubuhay pa xa) bata pa lang tayo alam na natin kung paano maging masaya. naalala niyo pa yung pabunot? tapos may number yung mga laruan? hihingi at hihingi tayo ng piso kay mama para lang mabunot laruan sa number 678 na kung bibilangin mo ay doble na nung bunutan na 300 lang yung pwedeng bunutin. para sakin ganun yung saya. magbabayad ka muna ng gintong tuition fee bago ka makakilala ng makukulit at masarap pagtripang mga kaklase. iiyak ka muna ng isang galon na nagkakahalaga ng 25php libre ung delivery bago ka matutong maging matapang para magmahal ulit. masasampal ka muna ni nanay ng sampung ulit baliktaran pataas pababa bago mo manamnam ng husto yung saya ng pagsuway mo sa curfew.

bakit pa kailanagn nung ibang maglaslas ng pulso? uminom ng panlinis ng silver, magbigti tumalon sa building, magbaril, umutot/ eh isang pikit lang wala na yung problema? tulog mu yan.zzzzzzzzzzzzzzzzzzz :))